Zorg voor je inspiratie

Helemaal uithangen, loslaten…misschien nog een nano millimeter meer dan je denkt te kunnen. Je geeft toestemming aan het lichaam…

“Volgende week moet ik wat elastiekjes aanschaffen bij de Hema”, denk ik.
Ik zie het haar van de jonge vrouw onhandig voor haar ogen hangen, terwijl ze met aandacht de oefening uitvoert. De wervelkolom afrollen, en vervolgens wervel voor wervel met aandacht bij de wervelkolom weer omhoogkomen. Eenmaal weer rechtop lijkt ze een woeste weerwolf.  Ze blaast de manen uit haar gezicht, en bindt de haren met handen vervolgens bij elkaar.
“Wacht”, zegt ze, “ik heb nog ergens een elastiekje in mijn tas.”
Ze frummelt tussen spulletjes en bindt dan haar haren in een staart.
 

Terwijl je omhoog komt, geef je stem. Je draagt als het ware je stem mee omhoog. Wanneer je uitgeademd bent, rol je weer af. De adem stroomt vanzelf naar binnen.
 

Het is een prachtige oefening. Prachtig in zijn eenvoud. Prachtig  omdat je er als beoefenaar zoveel aan kan ontdekken. Hoe neem je de klank mee omhoog? Hoe geef je je klank aan je publiek? Is je beweging goed afgestemd op je ademlengte? En hoe verzorg je je inademing?
Als logopedist geeft deze oefening mij veel informatie over de manier van stemgeven en hoe de klant daar mee omgaat. Blijft de klant voldoende bij zichzelf of geeft hij of zij juist teveel weg?
 

De vrouw drukt na de stemgeving met haar houding iets uit.
“Sorry, ik doe ook maar wat.”
Daarmee reageert ze op de indruk die ze denkt achter te hebben gelaten. Bij dit reactieve moment is ze zich niet bewust van de inademing.  En die inademing volgt de houding waarmee ze zich verontschuldigt, bij voorbaat , en zich onzichtbaar lijkt te willen maken. Ze is zich niet bewust van de bewegingen en de adem.
“ Sorry, ik doe maar wat. Let niet op mij.”
 

Ik spiegel de bewegingen, ik geef mijn indruk terug en vraag of ze het herkent. Ik nodig vervolgens uit om met meer aandacht aanwezig te blijven bij het natuurlijke proces van inademing. Na iedere uitademing, ieder moment van stemgeven, volgt weer een inademing. “Volg dit proces op dit moment met aandacht en vriendelijkheid.”
 

Het verschil is opmerkelijk. Er is meer rust. De stem krijgt meer ruimte en de klank wordt voller.
Zoals het elastiek zorgt voor de verbinding tussen los haar en de paardenstaart, zo zorgt de bewuste aandacht voor de verbinding tussen inspiratie en expiratie.
 

De vrouw haalt het elastiek weer uit de paardenstaart en schudt haar haren los. “ Ik kom hier voor mijn stem, en ik krijg de uitnodiging om aandacht te schenken aan de inademing. Bijzonder. ”
Ze verwoordt het prachtig. En ik zeg dat het bij elkaar hoort. Zonder inspiratie geen expiratie. Geen wit zonder zwart. Geen in zonder uit. Beiden verdienen je aandacht.  Het is een holistische gedachte, puur in zijn eenvoud.  De paardenstaart is eruit, de haren hangen los, het bewustzijn is toegenomen.